Julija Kristeva je rođena u Bugarskoj, a od 1966. godine živi i stvara u Francuskoj. Među najpoznatijim je svetskim misliocima. Široki spektar njenih zanimanja definiše je kao lingvistkinju, psihoanalitičarku, semiotičarku, filozofkinju. Profesorka emerita na Univerzitetu u Parizu i članica Pariskog psihoanalitičkog društva, počasni je doktor nauka brojnih univerziteta u Sjedinjenim Državama, Kanadi i Evropi, gde redovno predaje. Nosilac brojnih priznanja, prva je dobitnica Holbergove nagrade (koja se smatra Nobelovom nagradom u humanističkim naukama), nagrade Hana Arent, nagrade Vaclav Havel i drugih.
Na njenu inicijativu ustanovljena je nagrada za slobodu žena Simon de Bovoar. Bila je savetnik predsednika Francuske.
Autorka je tridesetak knjiga iz oblasti teorije jezika, psihoanalize, feminističke misli i književnosti, među kojima su: Revolucija pesničkog jezika, Ljubavne povesti, Moći užasa (esej o poniženju), Crno sunce (depresija i melanholija), Osetljivo vreme (Prust i književno iskustvo), trilogija Ženski genije: Hana Arent, Melani Klajn i Kolet, Mržnja i oproštaj, Pulsiranje vremena, O braku kao jednoj od likovnih umetnosti (sa Filipom Solersom, suprugom), kao i romana Samuraji, Ubistvo u Vizantiji, Terezo, ljubavi moja, Posedovanja, Čarobni sat (Geopoetika, 2025). Njena poslednja dela su Dostojevski, Suočavanje sa smrću ili ukleti pol jezika, kao i Uvod u etiku ženskog iz 2024. Većina njenih knjiga je dostupna na glavnim svetskim jezicima.