Voda je u novoj knjizi Radivoja Šajtinca više od metafore nestalnosti i prolaznosti. Ona je sveprisutna; na njenoj površini, čudnom temelju, podiže tužno-ironične sudbine svojih setnih, pomalo pometenih, izgubljenih, nejunaka. Otac, sin, žena, članovi literarne sekcije Sveta Melanija, (nad svima lebdi duh Vukašina Pomorišca, poginulog dok je skokom s petog sprata hvatao pticu u letu), izlaze iz polumraka na svetlo, koje je taman toliko da se može razaznati samo deo njihovih nemogućih veza, koje se tanje, osuđene na potpuno rastakanje.
Šajtinčev mikrokosmos je ovog puta dobio svoj novi mali kontinent maglovitih obrisa, pun skrovitih, tamnih mesta, po uglovima malih stanova u bezličnim betonskim zgradama, pozorišnim garderobama, hladnim salama čitaonica, kancelarija zatrovanih starim dimom hekatomaba popušenih cigareta – prostora, intimnih ćelija i kaveza iz kojih ističe vreme, kao tanka vodena žila, potkopavajući živote njegovih stanovnika erozijom nekomunikativnosti, neminovnošću usamljenosti.
U tragu „vodenog deteta", koji svake noći nastaje na podu kuhinje naratora od kapi koje ritmično ističu iz davno pokvarene slavine, ogleda se u svoj teskobi, njegov ceo svet.
Milan Ristović
Radivoj Šajtinac (1949-2025), posle završene gimnazije u rodnom gradu Zrenjaninu, studirao je opštu književnost sa teorijom književnosti na Filološkom fakultetu u Beogradu.
Bio je član Srpskog književnog društva, Društva književnika Vojvodine, Srpskog PEN-a i jedan od osnivača i dve decenije glavni i odgovorni urednik časopisa za književnost i kulturu Ulaznica.
Pisao je poeziju, prozu, književnu i likovnu kritiku, bavio se dramaturgijom, a i prevodio s ruskog i engleskog jezika.
Knjige pesama: Oružje ljudski ranjeno (1970), Šumi se vraćaju pragovi (1974), Darovno putovanje (1978), Panglosov izveštaj (1982), Suze u lunaparku (1987), Očenaš na Tajms skveru (1991), Olovni dolov (1995), Led i mleko (2003), za koju je dobio nagradu Knjiga godine DKV, Psi versa (2005), Kanjiška monotipija – dvojezično izdanje na srpskom i mađarskom (2007), Stara kantina (2011), Severni izgovor (2011), Pseća suza (2014), Di (2014), Nepoznavanje prirode (2017), Aveti Atara (2020).
Knjige proze: Banatska čitanka (tri izdanja: 1991, 2005. i 2008), za koju je dobio nagradu "Karolj Sirmaji" 1991. godine, Moj begejski deo sveta (1994), Bajke o grmu (1995), Čehovija (1996), za koju je dobio nagradu "Stevan Pešić", Vez u vazduhu (1998), Žrtve bidermajera (Geopoetika, 2000), Sibilski glasovi (Geopoetika, 2001), Nada stanuje na kraju grada (sa Uglješom Šajtincem, 2002), Vodeno dete (Geopoetika, 2004), Pričica (2005), za koju je dobio nagradu "Dimitrije Mitrinović", Kinesko dvorište (2006), Lyrik-klinik (Geopoetika, 2009), Dilinkuca (sa Ljudmilom Šajtinac, 2012), Porcelan (Geopoetika, 2017), Suva igla (2019) i Pelerina (2020), Mikelanđelov pomoćnik (2023).
Knjige eseja: Demogorgon (1990), Hotel Čarnojević (1989), Hajka na Akteona (1997).
Njegova izvedena dramska dela su: Cveće i smrt starog Luke, Ljupčetovi snovi – poetsko pozorje za decu, Banatikon, Steva Svetlikov, Atlantska veza, Paorska groznica.
Poezija, proza i eseji Radivoja Šajtinca prevođeni su na engleski, nemački, francuski, španski, mađarski, slovenački, makedonski, rumunski, poljski, finski, turski, slovački i grčki jezik.
Roman Žrtve bidermajera objavljen je u prevodu na engleski u ediciji Srpska proza u prevodu (Serbian Prose in Translation) u izdanju Geopoetike 2012. godine. Drugo izdanje ovog romana objavio je 2015. američki izdavač Blooming Twig Books, Njujork.
Radivoj Šajtinac je laureat nagrade Fonda "Todor Manojlović" za moderni umetnički senzibilitet za 2019. godinu.
Za knjigu poezije Aveti atara (2020) nagrađen je 2021. nagradama "Đura Jakšić" i "Vasko Popa".
